spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
Fleche de Wallonie 1987

 

fleche walonne

 

Fleche de Wallonie 01-08-87

Een verslag van de tourversie van "de Waalse Pijl" gemaakt in 1987, samen met twee andere leden van ons gezellige fietsclubje de GTC. (Goudse Tourclub)

Een paar weken geleden kwamen tijdens een gezellig avondje, ons nieuwe lid Ton Tillemans en ondergetekende, Willem de Bruijn op het onzalige idee om als voorbereiding voor de tocht "Luik – Bastenaken – Luik", een andere pittige Ardenner te gaan rijden. De keuze viel op "La Fleche de Wallonie" . Een tocht van 212 km lang die ons over 21 heuvels zou voeren met een totaal hoogteverschil van 3317 mtr. Later zou Harry Steenhuis ook nog deel van de partij gaan uitmaken.

Op 1 augustus vertrok ons drietal richting Spa, de startplaats van deze tocht. Wij hadden alledrie een andere voorstelling van wat het zou gaan worden. Harry had goed getraind en dacht dat hij met 45 - 28 de heuvels wel zou kunnen bedwingen. Ton vermoedde dat het als Luik-Bastenaken-Luik zou worden, zwaar maar goed te doen. Ik was bang; echt bang. Na de "LAURA" van Alphen aan de Rijn (7 t/m 10 juli) had ik niet veel meer getraind. Ik twijfelde daarom of ik het wel zou halen. Het was ongeveer half acht in de avond toen wij in Theux, een klein dorpje vlakbij Spa aankwamen. Daar zetten wij onze tenten op en reden daarna nog even naar Spa (met de auto) om wat te eten en te drinken. Om twaalf uur doken wij in onze slaapzakken. Na een korte onrustige slaap liep om half vijf de wekker af. Toen werd het menens. Boterhammen smeren, aan sanitaire verplichtingen voldoen, fietskleding aantrekken en vervolgens op weg naar de startplaats voor de inschrijving. Toen wij om kwart over zes uit Spa wegreden was het inmiddels zachtjes gaan regenen. Die regen zouden wij bijna de gehele dag als metgezel houden, maar wij zijn gelukkig echte Hollandse jongens die wel wat spetters gewend zijn. Het hemelwater was dus niet het ergste van de dag. Wij hadden afgesproken dat ieder zijn eigen tempo zou rijden. Hierdoor is met volgende gedeelte van dit verslag grotendeels bepaald door de belevenissen van mezelf.

Bij de eerste col, de Maquisard, vond er al een schifting plaats. Ton had waarschijnlijk niet in de gaten dat hij een heuvel aan het beklimmen was en scheurde als een raket naar boven. Alsof hij in het Hollandse polderlandschap aan het fietsen was met een stevige bries in de rug. Ikzelf passeerde Harry wat tot gevolg had dat wij na zeven km koersen al alleen aan het werk waren. Als tweede col was de Hautregard aan de beurt (9 km vanaf de start), waarna ik me mentaal moest gaan voorbereiden op de gevreesde REDOUTE, waarover de verschrikkelijkste verhalen de ronde doen. Gelukkig lag dit steile geval in het begin van de tocht. De kracht was er nog. Met een "snelheid" van 7 a 8 km/u zwoegde ik omhoog. Op een gegeven ogenblik kon ik niet meer met mijn billen uit het zadel klimmen vanwege de verschrikkelijke pijn in m'n armen door het trekken aan het stuur. Maar ik heb het gehaald. De volgende puist was "Les Forges". Ook zwaar maar vergeleken met de REDOUTE een soort Brienenoordbrug. Hierna kwamen de Avister en Les Fagnes. Op deze laatste kwam ik te vallen door een domme schakelfout. Gelukkig stond ik bijna stil, dus erg hard kwam het niet aan. Wel moest ik hierdoor even lopen want opstappen op de helling lukte niet. Op de volgende heuvel, de Cote de Cabendes, was de eerste controlepost. Ik vond dat ik hier wel een paar zalige trekjes van m'n sigaretje had verdiend. Dit leverde bij de mede cyclisten wel de meest vreemde blikken op. De rit ging verder richting Huy alwaar de natuur een ware muur heeft neergezet in de vorm van een heuvel. De naam van dit stuk ongemak ; "Mur de Huy". Hier konden mijn benen niet de kracht opbrengen om zelfs met een verzet van 42 - 28, de pedalen rond te krijgen. Dus afstappen en lopen was de enige remedie. Balen was het wel want de heuvel oplopen op raceschoentjes met plaatjes eronder is ook niet een van de leukste dingen die een mens kan doen. inmiddels waren de gedachten "Wat ben ik eigenlijk aan het doen, dit is niet voor fietsers maar voor malloten en ik moet nog zo'n eind", al een paar keer door mij hoofd gegaan. Het is vreemd, maar als je toch doorgaat vergeet je die gedachten en komt het moment waarop het verstand het nulpunt bereikt en het blik alleen nog maar in staat is in het oneindige te staren (voor zover dit mogelijk is in dit erbarmelijk heuvellandschap). Tot zover een kleine psychologische afdwaling want het gaat uiteindelijk om fietsen.

Na de "Mur de Huy" volgden de "Cote d" Ereffe, de Cote Goesnes, de Cote de Tahier, de Cote d'Ossogne en de Cote de Havelange. Deze vijf klimmetjes, liggen binnen 15 km van elkaar maar echt zwaar zijn ze niet. Hierna ben ik , en velen met mij, verkeerd gereden. Wat was de oorzaak? De organisatie had de route uitgepijld met witte pijlen op de weg met daaronder de letters F-W. Er stonden echter ook rode pijlen met dezelfde letters. Deze pijlen moesten wij volgen rond Huy waarna wij later weer de witte pijlen zouden zien die ons de weg naar Durbuy moesten wijzen. Door het hemelwater en de auto's waren de witte pijlen aardig uitgevaagd en die ene pijl naar Durbuy was waarschijnlijk helemaal verdwenen want iedereen bleef de rode pijlen volgen. Foutje dus. In een dorpje waarvan de naam mij is ontschoten besloot ik een kopje koffie te gaan drinken; nog niet wetend dat ik verkeerd zat. De in het café aanwezige gasten keken me wél erg vreemd aan. Zij hadden blijkbaar direct in de gaten dat zo'n druipende soppende fietser alleen maar een Hollander kon zijn want vier kaartspelende Walen begonnen plotseling hun kaartspel te verlevendigen met wat oerhollandse krachtuitdrukkingen welke ik hier niet zal herhalen, de lezer kent ze beslist! Na een kwartiertje gezeten te hebben zag ik tegenover het café een paar fietsers stoppen. Langzamerhand werd dit groepje groter en plotseling ontwaarde ik ook Harry tussen deze rijders. Ik liep naar buiten om Harry te begroeten. Hij kwam vervolgens met de mededeling dat we verkeerd zaten. Gelukkig zat er in de groep iemand met een kaart en op zijn aanwijzingen hebben wij toen de weg naar Durbuy weer kunnen vinden. Met Harry’s fiets ging het inmiddels niet meer zo best. Er zat speling in z'n trapas wat tot gevolg had dat hij bij iedere klim met een krakende en knallende fiets omhoog ging. Ook voor het moreel is dit fnuikend. Harry was bang dat er iets echt mis zou gaan met die pedalen en ook ik zag hem al met een fiets met slechts één pedaal de weg naar Spa vervolgen. Tot Durbuy zijn wij bij elkaar gebleven. Door de slechte bepijling zijn wij 20 km omgereden. Het kon ook nog erger bleek bij de controle. Daar kwam ik een paar fietsers tegen (Harry was alweer vertrokken) die in plaats van 124 km, er al 186 km hadden opzitten. Deze jongens hebben begrijpelijkerwijs de tocht niet verder meer vervolgd maar zijn zo snel mogelijk naar Spa teruggereden. Na wat gepraat en gerookt te hebben ben ik weer op weg gegaan.

De korte en steile tot zeer steile klimmetjes hadden we nu even gehad en hadden plaats gemaakt voor wat langere maar wat rustiger omhooggaande wegen met een stijgingspercentage van rond de 5%. Dit was maar goed ook want de laatste 40 km zouden wij nog een paar zware krengen tegenkomen. Na een tijdje reed ik toch Harry weer achterop en we besloten bij elkaar te blijven. Gezamenlijk beklommen wij de Cote de Fays en de Haute-Bodeaux, waar we weer werden geconfronteerd met onduidelijke pijlen waardoor wij nog eens zo'n 6 km meer moesten afleggen daarna de Cote de Bergeval en de Wanne waar we allebei van de fiets af moesten. Bij de "Thier de Coo" (op 187 km + 30 km omrijden), wat weer zo'n afschuwelijke klim bleek te zijn, was bij Harry de fut eruit en hij besloot de meest makkelijke weg naar Spa te zoeken. Ondergetekende moest en zou echter de rit uitrijden. Dit heb ik geweten. De Thier de Coo heb ik helemaal gelopen tot aan de controle op de top. Hierna volgde een gevaarlijke afdaling die ik niet harder durfde te rijden dan 30 km/u. Na de afdaling volgde de Haute Levee, lang en stijl. Toen ik boven was mijn kaarsje opgebrand en op het vlakke gedeelte kon ik niet harder meer dan 11 km/u halen. Hier heb ik mijn laatste eten naar binnen gewerkt en ben rustig afgedaald tot aan het begin van de volgende klim. De gevreesde Rosier. Blijkbaar had het eten op mij eenzelfde uitwerking als een lucifer op een gedoofd kaarsje want het ging zowaar weer even. Halverwege de beklimming heb ik even gerust. Ik stond nog geen minuut naast mijn fiets of stopte er auto met Ton erin. Dit gaf mij een morele opkikker. Even met hem gepraat en daarna weer op de fiets. Na de top volgde een prachtige afdaling als beloning voor de inspanning. Met een snelheid van 64 km/u of meer want verder telt mijn teller niet, vloog ik Spa binnen. Het gevoel wat je dan krijgt is met geen pen te beschrijven. Dat moet je zelf hebben meegemaakt. Geweldig om te weten dat je het hebt gehaald.

Het was ongeveer 8 uur in de avond toen ik in Spa de meet passeerde. Na 11.35 uur op de fiets te hebben gezeten over een afstand van 248 km wat neerkomt op een gemiddelde van 21,4 km/u. In het café waar de eindcontrole was hebben we een paar heerlijke pilsjes naar binnen geslagen Harry was er reeds en het "BEEST" Ton was daar al om kwart voor vijf gearriveerd. Hij heeft de tocht gereden met een gemiddelde van ruim 23 km/u. 's-Avonds zijn we Spa ingegaan om wat te eten en nog een afzakkertje te nemen. Om half twee in de vroege ochtend waren wij' terug op de camping waar wij alledrie binnen een minuut na het bereiken van de slaapzak in coma lagen. Harry heeft waarschijnlijk die nacht in zijn slaap de tocht nog een keer gereden want volgens onze buren klonk er uit zijn tent een hevig gesnurk en gevloek Ton en ik hebben van dit lawaai niets gehoord zo diep lagen wij in de slaap verzonken.

 
< Vorige   Volgende >
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
 
Joomla Template by Joomlashack
download joomla cms download joomla themes